Vrijwilligers

Op deze pagina:

- beschrijving protocol vrijwilligers

- diverse verslagen van vrijwilligers die in het kinderhuis waren

Protocol vrijwilligerswerk Ketaaketighar / Chitwan children’s home
(contactpersonen vrijwilligers zijn: Ida Dedding en Betty Esche; zie hun adressen elders op de site)

Enkele vragen die we je zullen stellen bij de intakegesprekken
1. Waarom heb je gekozen voor vrijwilligerswerk?

2. Waarom heb je voor Nepal gekozen?

3. Wat zijn je capaciteiten?

4. Hoe lang wil je in het kindertehuis komen werken?

5. Vaststellen periode in Nepal vanuit organisatie

6. Vaststellen van wensen van vrijwilligers

7. Vastleggen van gemaakte afspraken

Antwoorden op vragen van vrijwilligers die veel voorkomen:

• Worden de reiskosten vergoed?
 De reiskosten naar Nepal zijn voor eigen rekening. Het gaat hier dan om een vliegticket naar  Kathmandu; de kosten van vervoer in Nepal zelf zijn erg laag.

• Kan ik in het kindertehuis verblijven tegen kost en inwoning of is dit voor eigen rekening?
Slapen kun je in een lodge  nabij het huis. (ongeveer € 1,50 per dag) tenzij, na overleg met het Nepalese bestuur, toestemming is gegeven om in het huis te slapen. Je kunt twee keer op een dag mee eten met de dagelijkse kost. (dahl bhat).

• Heb ik een visum nodig?
 Om Nepal te bezoeken is een visum verplicht. Je kunt in Nederland al een visum aanvragen of  bij aankomst op het vliegveld in Kathmandu.
 Als je kiest voor de eerste optie kun je een visumformulier aanvragen per email bij het  Consulaat van Nepal (www.nepal.nl). Hierop staan alle gegevens over de verschillende type  visa en prijzen. Voor de tweede optie moet je een aantal formulieren invullen bij aankomst op  het vliegveld en vervolgens contant betalen.

• Hoe ziet een ‘gewone’ dag eruit in het kindertehuis?

- 6 uur. Opstaan, de kinderen wekken en helpen waar nodig.
- Thee (met een boterham).
- Huiswerkuur. Je kunt de kinderen helpen bij de studie.
- 8 uur. Ontbijt. Eventueel helpen met alles klaarzetten. Hierna gaan de kinderen zich omkleden voor school.
- 9 uur. De kinderen gaan met de bus naar school.
- Tussen 9 en 5 uur is er tijd voor de klussen in en om het huis. Deze zijn afhankelijk van het seizoen en wat er op dat moment nodig is.
- 5 uur. Kinderen terug uit school.
- Thee.
- Huiswerkuur. Voor het eten kunnen de kinderen nog even spelen.
- 7 uur. Dhal bhat
- 8.30 uur. Naar bed

• Heb ik inentingen nodig?
 Aangeraden vaccinaties voor Nepal zijn: vaccinatie tegen DTP, tegen buiktyfus en tegen  Hepatitus A. Andere inentingen zoals rabiës, Japanse encefalitis en Hepatitus B moeten  besproken worden met het vaccinatiebureau. Meer informatie is te vinden op  www.travelclinic.com.

• Moet ik malariapillen slikken?
 In principe wordt voor Nepal aangegeven dat antimalaria nodig is. Nepal ligt echter op het  grensgebied en malariagevallen komen maar zelden voor. De keuze hangt ook af van de  duur van het verblijf, je persoonlijke medische achtergrond en het gebied dat je wilt gaan  bezoeken.

• Zijn er medische voorzieningen in de buurt?
 In Sauraha is een kleine dokterspraktijk. Het dichtstbijzijnde ziekenhuis ligt op een uurtje  rijden.

• Wat is er in de buurt te doen?
 Sauraha, de plaats waar het kindertehuis zich bevindt, is een vrij toeristisch dorpje. Het ligt  aan de rand van het Chitwan National Park. Hier kunnen ‘jungle walks’ gemaakt worden en er  kan een ritje op een olifant gemaakt worden. Verder is er in de buurt een Elephant Breeding  Centre. In de omgeving kun je gewoon fietsen of lopen, of een rit met een jeep maken.

• Heb ik tussendoor nog vrij?
 In overleg kun je tussendoor zelf activiteiten plannen. Wel graag wel van tevoren laten weten  om hoeveel dagen het gaat, zodat er rekening mee gehouden kan worden. Een middagje ‘vrij’  is altijd mogelijk.

• Spreken de kinderen Engels of alleen Nepalees?
 Op school krijgen de kinderen in het Engels les, dus zij kunnen zich een beetje verstaanbaar  maken in het Engels. Onderling spreken zij Nepalees. Overigens vinden alle Nepalezen het  leuk als je een paar woorden Nepalees kunt spreken.

• Hoeveel kinderen wonen er in het kindertehuis? Wat is de leeftijd van de kinderen?
 Momenteel wonen er 19 kinderen in het kindertehuis; zie verdere informatie op de site.

• Hoe gaat het als ik aankom in Nepal, word ik opgehaald?
 Van tevoren kan worden afgesproken dat je wordt opgehaald van het vliegveld. Een hotel voor   de eerste nacht is dan ook zo geregeld.

• Met welk geld wordt er betaald en kan ik gemakkelijk pinnen?
 In Nepal wordt betaald met de Nepalese Rupee. Je kunt heel gemakkelijk in Kathmandu een  pinautomaat bij een bank opzoeken en hier je geld pinnen (i.p.v. in Nederland al geld om te  wisselen). Verder kun je dollars gemakkelijk wisselen. In Sauraha is geen bank maar je kunt  daar wel wisselen, zorg dus dat je genoeg bij je hebt als je uit Kathmandu vertrekt.  Waardevolle spullen kunnen in het kindertehuis achter slot en grendel worden opgeborgen als  je dat zou willen. Vind je het niet prettig om veel geld mee te nemen, dan kun je er nog voor  kiezen om traveler’s cheques aan te schaffen. Deze kunnen ook in Sauraha omgewisseld  worden. Overigens zijn de kosten van het levensonderhoud per dag erg laag, zeker als je niet  buiten de deur eet tijdens de lunch.

• Welke communicatiemogelijkheden zijn er?
 Er is een internetverbinding in het huis en er is ook een internetcafé in Sauraha. Je kunt daar  ook (tegen betaling) naar huis bellen. 

 

Ga naar homepage

 

 Hallo beste geinteresseerden van het Ketaaketighar -kindertehuis,

 Wij, Jethro (29) en Christa (28), hebben in mei 2009 vier dagen een bezoek
 gebracht aan het kindertehuis. We hebben eerst met de reisorganisatie
 Shoestring een drieweekse rondreis gemaakt door Nepal en Tibet om
 vervolgens nog een weekje samen naar Chitwan af te reizen.
 Ons is gevraagd een klein stukje te schrijven over onze ervaring in het
 kindertehuis. We hebben enorm genoten van de gastvrijheid, van de kinderen
 en van de begeleiders, die de kinderen de juiste opvang, liefde en zorg
 bieden.
 

Voordat we vertrokken naar Chitwan, hebben we Bettie en Eric gevraagd of
 we welkom waren om een bezoekje te brengen. We hebben verschillende e-mail
 contacten gehad en beschreven wat we wilden gaan doen. We hebben gekozen om
 een Oudhollandse spelletjesochtend te organiseren voor de kinderen van het
 huis en de kinderen uit de buurt. We hadden verschillende spullen uit
 Nederland meegenomen om deze activiteit een succes te laten worden.
 Zo hebben we een kledingrace gehouden, een aardappelrace, zaklopen,
 spijkerpoepen, kruiwagenrace en na afloop hebben we heerlijk binnen
 gekleurd, geknipt en geplakt. De kinderen genoten. We hadden ook nog een
 voetbal mee, dus een potje voetballen kon niet ontbreken. De dagen erna
 zijn we nog meerdere malen op bezoek geweest en hebben kleine spelletjes
 gedaan, zoals bellen geblazen en touwtje gesprongen. Kortom: genoten!!!
 We hebben gelogeerd in Sauraha Resort waarvan Arun Rijal de eigenaar is.
 We hebben daar een leuke tijd gehad in een redelijk mooie kamer. Ook
 hebben we verschillende activiteiten geboekt, die daar in de omgeving
 gedaan kunnen worden. Zo hebben we een jeep safari gedaan, een kanotocht,
 naar een olifanten breeding centre geweest en een ritje gemaakt op een
 ossenkar. Met Arun zijn we nog schoolinkopen gaan doen in een klein
 winkeltje om uit te delen op het schooltje (Mt. Everest English School)
 waar de kinderen van het tehuis op school zitten. We hadden schriften
 gekocht, spelletjes, kleurpotloden en pennen, plakband en natuurlijk een
 lekker snoepje. Dit alles hebben we uitgedeeld en ook een praatje gemaakt
 over Nederland in de hogere klassen. De leerlingen konden dit erg
 waarderen. Kortom, we hebben fantastische dagen gehad en willen iedereen
 bedanken die zich inzet voor dit goede project. Succes met alles!
 Als je geinteresseerd bent om dit kindertehuis een helpende hand te bieden
 dan raden wij je aan dit zeker te doen!
 Met vriendelijke groet,
 Christa Geurts en Jethro Arts

 

Ga naar homepage

WIE ZIJN WIJ:
Vorig jaar hebben we besloten om voor vijf maanden naar Nepal te vertrekken. Voldoende tijd om het land, de cultuur en de mensen te leren kennen. Om ook iets voor het land te kunnen betekenen was drie maanden vrijwilligerswerk de planning. Marieke (25 jaar) werkt nadat ze SPH heeft afgerond met kinderen met een ontwikkelingsstoornis en Marian (18 jaar) start in september de studie pedagogische wetenschappen. Het kinderhuis Chitwan van de St. Ketaaketighar hebben we via het internet gevonden en vanaf 1 maart tot 20 mei zijn we hier geweest.
 

WAT HEBBEN WE GEDAAN:
We hebben ons in het begin vooral gericht op het leren kennen van de kinderen. Een hele klus om ten eerste alle namen te onthouden en vervolgens alle verschillende karakters te ontdekken. Na een tijdje wisten we plotseling bij het wasvouwen ineens welk kleding stuk er bij welk kind hoorde.
In deze eerste maand hebben we veel schoongemaakt. De ramen en de vloer geschrobt, de studeerkamers doorgenomen, de kasten gesorteerd en de schoenenkastjes losgeschroefd en uitgespoeld. Wat een enorme kakkerlakken leven er in Nepal! Na het verlengen van onze visa kwam al snel het nieuwe jaar en daarmee de vakantie. Veel kinderen gingen naar huis en met de groep die overbleef hebben we hele gezellige dagen gehad. Omdat Dilkumari ook weg was hebben we elke dag Rabina en Manita geholpen met koken, wassen en vegen. Wat hebben ze gelachen om ons gestuntel. Voor het nieuwe schooljaar moesten ook nog meer dan 1000 schiften worden gekaft. Met hulp van de kinderen is dit al zingend en kletsend best snel gedaan. Elke vrije ochtend hebben we tussen thee en daal bhaat geprobeerd met de kinderen te knutselen. We moesten er in het begin even in komen maar al snel kwamen de kinderen al roepend: `misssss! Me also! Me also!` binnenrennen en waren het geslaagde uurtjes. De laatse maand hebben we de kamers van de meiden en de kamer van Dilkumari roze geverfd en de kamer van Andre geel. Het ziet er weer fris en gezellig uit. Met het studeren hebben we deze maanden ook geholpen. Best moeilijk omdat de kinderen vooral s middags na een hele dag school nog weinig concentratie over hebben om zich te richten op hun huiswerk. We hebben extra huiswerk gemaakt voor diegenen die snel klaar waren en dan door verveling de klas gingen verstoren en  daar waar nodig was dingen geprobeerd uit te leggen.

DE KINDEREN:
Even een paar fragmenten van de kinderen:

- Bishma heeft Tommy (puppie) verkleed als superman (met een rood kleedje)
 en laat hem met veel vaart door de lucht vliegen.
- Suman rent in zijn onderbroek door een stortbui van regen te dansen en te
 joelen.
- Sambu valt om van de slappe lach als hij mister Bean aan het kijken is.
- Bishma heeft een bijzondere manier van vissen: Hij laat zich op zijn buik in het
 water plonsen en kijkt dan in het gras of daar visjes zijn gevallen.
- Sapana geeft een knuffel en veegt snel even haar vieze mond en handen aan
 je af.
- Raju houdt een vuurvliegje in zijn hand.
- Bij een heldere nacht staan alle kinderen heel plechtig met gevouwen handjes
 te wensen als er een vallende ster is.

Al snel ontdekten we wat een prachtige groep kinderen het is. Stoeien loopt vaak op huilen uit maar als het erop aan komt, zijn ze er voor elkaar. Voor ons was het bijzonder om te zien hoe zo`n groep kinderen draait. Soms bleek het verstandiger om je met bepaalde zaken niet te bemoeien want de kinderen lossen het vaak zelf wel op. We hebben ons verbaasd over de enorme kunsten van de jongens, die over fietsen springen en ratslagen maken waarnaar wij niet durften te kijken. Ook zijn ze heel actief in het zwemmen en vissen. Ze hebben zelfs hun eigen vijver gegraven. De oudere meiden en Dilkumari zijn harde werkers. Om 6 uur s ochtends zijn ze al druk aan het wassen en staan de thee en de daal bhaat al klaar. Nooit zijn ze een keer te laat geweest en het eten was altijd heerlijk.  De kleine meiden zijn lieverds. Met het douchen waren ze het niet altijd met ons eens maar we hebben met hun heel wat af gezongen en gedanst. Ook met het knutselen stonden zij net als de  kleine jongens altijd vooraan. Suman is onder het studeren moeilijk geweest maar buiten dit uurtje om hebben we een hele lieve jongen gezien. Bipana haar zingen en ge-  misssssssss! Oke missssssss? Oke?`  horen we nu in Pokhara nog steeds. Jamuna, Rita en Rabina zijn verantwoordelijke dames die goed op de kleintjes letten. Met de jongens hebben we minder contact gehad maar als we door het dorp liepen en de honden gingen vechten dan pakten Samip en stoere Bishma wel snel onze handen. Roshan, Balram, Sambu en Nabin zijn kleine kunstenaars die het liefst ook onder studietijd lekker aan het tekenen zijn.

HET DORP SAURAHA:
De olifanten, de vuurvliegjes, de rivier en het park. We hebben ontzettend van de omgeving van het huis genoten. Vooral de eerste maand toen het nog niet zo warm was, zijn we regelmatig bij de rivier gaan zitten en hebben we met bewondering naar de enorme olifanten zitten kijken. De activiteiten voor de dorpskinderen bij Om lopen nog steeds goed. We hebben enkele keren geholpen maar over het algemeen redde hij het zelf of had hij hulp van anderen. Wel hebben we hem weer nieuwe spelletjes en activiteiten gegeven die in het huis goed gelukt waren.

ALLE GOEDS:
We hebben een mooie tijd gehad in Ketaaketighar. Het zitten onder de sterren, al zingend met alle kinderen om je heen zullen we zeker niet vergeten. Net als het zwemmen in de rivier, de wandeling met de meiden en Dilkumari, de gezelligheid en de zorg voor elkaar.
Dilkumari had het plan dat wij wel met twee nepalese mannen konden gaan trouwen zodat we regelmatig langs konden komen. We zouden graag nog eens om het hoekje willen kijken maar dat gaat toch iets te ver. Wij gaan nu weer verder. We wensen het huis al het goeds toe. We hopen dat de kinderen gelukkige verantwoordelijke volwassenen zullen worden.
Marieke en Marian.

 

Ga naar homepage

VERTREK EN AANKOMST:
De plannen werden gesmeed rond mei dat het leuk zou zijn om te vertrekken naar Nepal voor onze stage. Vanaf dat moment is alles zo snel gegaan met een ontmoeting met Andre tot het boeken van de vlucht. Totdat het toen wel erg dichtbij kwam en op 9 september stapten we het vliegtuig in.
Na wat problemen met de weg door de bergen, eindelijk naar Sauraha kunnen vertrekken en daar gingen we onze drie maanden tegemoet waarin we zoveel meegemaakt hebben en wat niemand ons meer af kan pakken.
De reis duurde dan ook wat langer dan normaal. Bijna 11 uur hebben we er over gedaan maar dat was het allemaal waard. De ontmoeting in het kindertehuis was zo leuk en overweldigend. De volgende dag zijn we gelijk mee geweest naar school en hebben we de blindeschool in de buurt bezocht.
Elise en ik zijn ook zo snel mogelijk begonnen met een planning wat we allemaal wilden doen en daar ook een tijdsplanning voor gemaakt wat natuurlijk erg Nederlands is en waar we dus ook al snel achter kwamen dat het niet echt heel erg gaat werken in Nepal. Zeker niet als je het computergebruik in je planning gaat verwerken. Zoals de verslagen die we voor school moesten maken. Met de stroom in Nepal kan je er geen peil op trekken en moet je elke keer maar het geluk hebben. Vaak hadden we dat niet en dat hebben we op sommige dagen geweten ook. Maar daar leer je mee omgaan.

ACTIVITEITEN BINNEN EN BUITENSHUIS:
Tijdens ons verblijf in Nepal hebben we veel activiteiten met de kinderen uit het huis en uit het dorp gedaan. We waren begonnen met wat kleine activiteiten zoals knutselen en spelletjes met de bal, zodat de kinderen aan ons en wij aan de kinderen konden wennen. Het leuke aan het werken in een land zoals Nepal is dat ze met weinig al tevreden zijn en uren kunnen spelen.

Al snel hebben we contact gezocht met een man uit het dorp die ons wel zou kunnen helpen om de activiteiten in het dorp op te zetten. En zo met de kinderen die thuis en op school niet in aanraking komen met bijvoorbeeld knutselen en/of spelletjes.
Om (zo heet de man uit het dorp) die ons graag wilde helpen heeft 2 winkels in het dorp met fair trade artikelen en zelf gemaakte honing. Hij stelde zijn huis beschikbaar om de activiteiten te houden en zorgde dat de kinderen uit het dorp op de afgesproken tijd bij zijn huis waren. Dit was geen probleem want zodra wij kwamen aanlopen stond iedereen al te popelen en waren ze weer benieuwend naar de nieuwe activiteit.    
We zijn begonnen met 20 kinderen en aan het eind van ons verblijf kwamen er al 40 kinderen naar de activiteiten toe.  Al met al een groot succes.
Wij hebben dan ook een draaiboek met een tal van activiteiten waar Om mee verder kan gaan als wij niet meer in Nepal zijn. Dat heeft hij gedaan en met veel plezier. Ook hebben de latere vrijwilligers in het huis de wekelijkse lessen overgenomen en wij horen nog steeds leuke en enthousiaste verhalen van Om via de mail. 

TONEELSTUKJE:
Tijdens de vakantie van de kinderen hadden wij bedacht om iets leuks te gaan doen met de kinderen uit het huis die niet naar huis of familie konden. We hebben met deze kinderen een toneelstuk gemaakt. Het verhaal ging over de avonturen van de Nepalese kikker. Allereerst hebben we het verhaal voorgelezen en de kinderen er een tekening over laten maken, vervolgens zijn we stof gaan kopen voor de kostuums en hebben we de rollen verdeeld. Dit was niet al te makkelijk want de kinderen hadden nog nooit van een toneelstuk gehoord en wisten niet wat ze zich er van moesten voorstellen als ze een kikker zouden moeten spelen.
Gedurende de hele vakantie hebben we geoefend, decor gemaakt en achter de naaimachine gezeten voor de kostuums, om aan het einde van de week voor de kinderen die weer thuis kwamen het toneelstuk op te voeren.  Aan het einde van het toneel stuk waren de kinderen zo enthousiast dat ze het nog wel een keer wilde doen en dan voor het dorp.

MUURSCHILDERING:
Zo hebben we ook als laatste de tv-kamer onder handen genomen. Een nieuw kleurtje en grote matrassen gemaakt met veel kussens in allerlei kleuren waar ze lekker kunnen lezen, spelletjes doen en tv kijken.
En een muurschildering kon niet ontbreken in de kamer. De kinderen hebben een dier van zichzelf gemaakt en ingekleurd en uitgeknipt. We hebben daar hun eigen hoofd opgeplakt en op de muurschildering geplakt. Helemaal opgevrolijkt de kamer.

HAPPY HOUSE/FAIR TRADE UIT JANAKPUR:
De winkels van Om, de man uit Saurah, die ons tijdens onze activiteiten heeft geholpen heet Happy House, waar hij fair trade producten verkoopt. Voorwerpen uit o.a. Janakpur, die door vrouwen uit dat dorp worden gemaakt. Door dit werk hebben deze vrouwen een goed leven. Samen met Om zijn we 2 van deze projecten in Janakpur gaan bekijken. Het waren heftige bezoeken waarbij we veel armoede hebben gezien. De dorpen waar we zijn geweest waren erg onhygienisch. Het ligt ook erg afgelegen. Er is geen andere manier dan er lopend heen te gaan. Het is van de dichtsbijzijnde treinstation 1,5uur lopen. We werden in dat dorp dan ook hartelijk begroet. De hele markt liep leeg omdat wij de eerste toeristen in dat dorp waren. Erg bijzonder dus. Ze stonden in een kring om ons heen en maar staren. Heel bijzonder, veel gezien. Het heeft ons erg geraakt.
Voor Happy House en de projecten in Janakpur hebben wij een folder en een logo ontworpen om de producten beter te kunnen verkopen.
Die folders, met kleine aanpassingen, wordt gebruikt en liggen nu in zijn winkel.

SUMINA BIJ OM EN GEZIN OPGENOMEN:
Op een gegeven moment is er een meisje bij Om bijgekomen in het gezin. Zij was door haar ouders, die erg arm zijn, weggestuurd uit de heuvels, om werk te zoeken op het platteland.
Om is haar tegen gekomen in het dorp en vond dat ze veel te jong was om te werken. Hij en zijn vrouw Chunna hebben besloten om haar onderdak te geven. Haar naam is Sumina en ze stamt af van ‘de wilde mensen’.  Het is een leergierig meisje. Wij hebben de sponsoring op ons genomen zodat ze naar school kan (zie foto in fotoalbum "children"). Om en Chunna hebben al twee kinderen van hunzelf die ze eten moeten geven en ook naar school gaan. Ze hebben de zorg voor Sumina ook op zich genomen. Wij hebben het schoolgeld voor haar op ons genomen. Het gaat erg goed met Sumina. De laatste berichten die we te horen kregen, is dat ze een klas over heeft kunnen slaan.

DORP VAN SUMINA BEZOCHT:
Ook hebben wij de kans gekregen om het dorp van Sumina te bezoeken en de ouders van haar te kunnen ontmoeten. Het was een klim die wij (Camille en Elise en Evelien en Cock, de ouders van Elise) onder begeleiding van Om hebben gelopen. Het was een enorme klim want ze woont op het uiterste puntje van de heuvels. Zo’n 4 uur stijl omhoog klimmen. Maar een ervaring om nooit te vergeten. We hebben spullen af kunnen geven aan de ouders en de mensen van het dorp zoals kleren en speelgoed.
Haar moeder was ook erg dankbaar dat Om de zorg voor Sumina op zich heeft genomen. Grote dankbaarheid en liefde was heel duidelijk te voelen. Met als afsluiting een bericht aan Sumina van haar moeder op de videocamera. Sumina kon er naar blijven kijken. Ze vond het zo geweldig om dat te kunnen zien op een scherm. Erg ingrijpend, emotioneel en mooi allemaal.

AFSCHEID:
We hebben eerder afscheid van Andre genomen dan gepland was, door zijn onverwachte vertrek naar Nederland. En toen volgde  het afscheid van de kinderen dat natuurlijk erg moeilijk was, ondanks dat je weet dat het er ooit aan komt. Natuurlijk moet je weer verder, ook al wil je dat van binnen niet. Afscheid genomen van de mensen in het dorp, de kinderen, Om en Chunna en niet te vergeten Sumina. Wat een band kan je opbouwen met mensen in zo’n korte tijd. Onze tocht ging verder naar India.
De schoolbus heeft ons afgezet bij de busplaats waar onze bus naar India stond te wachten. De kinderen gingen door naar school en wat een brok in je keel heb je dan als de bus weg rijdt met al die vrolijke kinderkoppies die uitbundig zwaaien en onze namen roepen. Op zo’n moment heb je weinig nodig.

INDIA:
Er lag een nieuw avontuur op ons te wachten.
Iets meer dan 3 weken door India reizen. Een schitterend land met veel gezichten en veel verscillende sferen. Maar wat een mooi land.
We hebben veel gereisd met bussen, treinen, nachttreinen en de tsoe tsoe niet te vergeten. Zo kom je veel in contact met de lokale bevolking waarbij je een land pas echt leert kennen. Vanaf Varanassi naar Agra, Jaipur, Udaipur, Mumbai en als laatste Goa. Een hele tocht hebben we gemaakt in een korte tijd.

Na 4 maanden hebben we afscheid moeten nemen van twee verschrikkelijk mooie landen waar we veel gezien hebben en wat nog belangrijker is, waar we veel geleerd hebben. We nemen deze ervaring voor de rest van ons leven mee. Het is een cadeau waar we altijd op kunnen terugvallen.

Ketaaketighar, bedankt dat we dit mochten ervaren door jullie en bedankt dat we er deel van geweest mochten zijn.

 

Ga  naar homepage