2021: Nieuwsbrief 1

In onze laatste nieuwsbrief van december heb ik beloofd u op de hoogte te houden van de ontwikkelingen in Ketaaketighar.

Alle kinderen zijn na een verblijf van een half jaar terug in het huis. Chamili, de moeder, en Naresh, de oncle hebben ze met open armen verwelkomd. Veel kinderen hadden gewicht verloren en zagen er minder goed uit. De kleren waren vervuild en voor een deel achtergelaten bij de families. Gelukkig heeft Raj, de dorpsdokter, aandacht aan hen besteed. Met extra vitaminen, goede voeding en hygiëne gaat het weer goed met ze. Alleen de vier kleine meisjes waren minder blij weer terug te zijn in het huis. Zij hebben met de kinderen van het dorp in de bergen gespeeld en …. zij hoefden niet naar school! Nu moeten ze zich weer aanpassen aan de regels van het huis.

Alle kinderen gaan weer naar school. Ze moeten heel hard werken om de achterstand in te halen. Dat betekent op vaste uren naar school en thuis er nog eens extra tegenaan. Naresh en Srijana, een oud-bewoonster van Ketaaketighar, geven de kinderen extra hulp. Het leven van de kinderen bestaat uit school en huiswerk. Een zwaar programma voor ieder maar dat is hoe het onderwijs in Nepal werkt.

foto nieuwsbrief 1

Van de kinderen hebben we wel een idee gekregen hoe hun leven in dorpjes is geweest. Vooral de oudsten hebben kennis gemaakt met het harde leven. Zij hielpen mee met het snijden van gras voor de koe en/of geit, die vaak bij hen in huis leefden. Soms gingen zij met de koe of geit naar de jungle voor eten. Daar waren ze uren mee bezig. Zij hielpen mee met werk op het land, het planten van rijst en besproeien van de gewassen. Water werd gehaald uit bergbeekjes. Zij hebben dus kennis genomen van het harde leven en het grote probleem ervaren om wat geld te verdienen. Wij hopen dat het een echte motivatie is om diploma’s te halen voor een mogelijk betere toekomst.

Eén van de meisjes heeft een bruiloft meegemaakt. Iets wat zij in Ketaaketighar nog niet beleefd heeft. Er is ook een dorpsvergadering geweest. Naast de plaatselijke zorgen kwam ook de verantwoording voor de jeugd ter sprake. Zij heeft gezien dat enkele ouders liefdeloos jegens de kinderen zijn. Jonge mannen verdrinken hun geld met zelfgestookte alcohol. De dorpsoudsten spraken ze toe en soms werden er straffen gegeven in de vorm van stokslagen . Dat wil je als jong kind niet zien!

Het dagelijks leven in Nepal gaat weer zo goed mogelijk door, ondanks de corona. De economische problemen zijn groot in het land. Het toerisme ligt stil en werken in het Midden-Oosten is niet mogelijk. In de steden is er weinig of geen werk, veel jonge mensen komen terug naar de dorpjes. Van de regering kan men geen hulp verwachten. Alleen mensen in overheidsdienst verdienen nog wat. Men schrijft dat er mogelijk wel een vaccin komt uit China en Rusland, maar wanneer de arme bevolking aan de beurt is blijft de vraag.

Voor ons Bestuur in Nederland een extra motivatie om ons in te blijven zetten voor een beter leven van de kinderen in Nepal.

Namens het bestuur van Ketaaketighar,
Ida Dedding, secretaris

2020: Nieuwsbrief 2

De natuur heeft wederom gezorgd voor een turbulent 2020 in Nepal. In maart overviel de corona het land! Toeristen moesten zo snel mogelijk weg. Het vliegveld werd gesloten. De hotels gingen dicht en bergtochten gingen niet door. Dit betekende geen inkomen voor hotelpersoneel en sherpa’s. Ook de winkels hadden geen omzet.
Tijdens de lock-down was het voor de landarbeiders niet toegestaan op het land te werken en hadden zij geen inkomen. Financiële terugval en armoede bij een grote groep Nepalezen. In Nepal kennen ze geen steun van de overheid.
De medische zorg is voor een grote groep mensen onbereikbaar. Het land beschikt over een groot tekort aan beademingsapparaten en medicijnen. Gezondheidszorg is voor velen niet betaalbaar!
In juli/augustus kwam daar de moesson overheen. Er waren veel overstromingen. Mensen kwamen om of verloren hun “huis”. Tenslotte was er 100 km ten noorden van Kathmandu een aardbeving met een kracht van 5.9.

Uitdelen voedselpakketten

Drie bestuursleden , Maria, Thea en Ida hebben Nepal in maart bezocht. Het Nederlandse consulaat in Kathmandu raadde ons aan met grote spoed het land verlaten. Wij hebben de kinderen nauwelijks gezien.
Eind maart hadden de kinderen de overgangsexamens achter de rug. Zij keken uit naar een vakantie waarin zij hun familie mochten bezoeken. Tijdens deze vakantieperiode kondigde de regering een algehele lock-down af. Niemand mocht zonder toestemming de straat op. Dat betekende dat de kinderen niet terug konden naar Ketaaketighar. Zij moesten bij hun familie blijven. Voor de gezinnen was dat een mond erbij. Ons Nepalese Bestuur is er in geslaagd om in de zomer een voedselpakket bij de gezinnen te bezorgen. Zij hadden toen ook contact met meerdere kinderen. Het viel ze op dat ze vermagerd waren en er minder schoon uitzagen.
Tijdens de feesten: Tihar en Dashain hebben we nogmaals voedselpakketten bij de familie van onze kinderen kunnen bezorgen. Rijst, linzen, olie en groenten waren meer dan welkom. Ook heeft ons Bestuur gezorgd voor een financiële tegemoetkoming om toch een feestelijk tintje te kunnen geven aan deze periode.


Half november zijn de scholen, na een half jaar geen onderwijs, eindelijk weer geopend. Chamili, de moeder van het huis, kon de kinderen gelukkig weer ontvangen. Naresh, onze financiële manager, is in staat geweest de kinderen terug te halen in het huis. Zij moeten hard werken om de achterstand in onderwijs in te lopen. Vooral voor de oudste kinderen in klas 9 en 10 is dat een opgave.
De 4 kleine meisjes hebben meer moeite gehad weer te wennen in het huis. Zij waren minder schoon en hun kleren veelal kapot. Naresh heeft veel oude, vuile kleren weg moeten gooien. Afspraken over handen wassen, schone kleren, douchen, moesten opnieuw gemaakt worden.

school tobang

In onze vorige nieuwsbrief heeft u kunnen lezen dat wij een waterproject in de Tobang-regio (Chepang) hebben gesteund. Veel families in dit afgelegen, bergachtige gebied beschikken nu over een watertank.
De levensstandaard in deze regio is heel laag. Kinderen kunnen wel naar een basisschool, maar zij moeten soms een uur of meer lopen. En dat vaak op een lege maag. De ouders hebben zelf te weinig onderwijs gehad en de noodzaak van schoolbezoek zien ze niet in. Kennis van goede gezondheidzorg ontbreekt vaak.
In nauw contact met de leerkrachten en de maatschappelijke zorgmanager gaan we het probleem van onvoldoende voedsel aanpakken. Samen met de ouders gaan we een keukentje inrichten bij de school. Bij toerbeurt koken moeders, op vrijwillige basis, een volwaardige maaltijd voor de kinderen op school. Excuus om niet naar school te gaan valt dan weg. Bij de school komt een tuintje waar o.a. groenten geteeld kunnen worden.
Wij hopen dat dit project gaat slagen. Belangrijk is dat het vanuit Nepal door betrokken vaklui wordt ondersteund en gevolgd.
Mede door uw trouwe sponsoring kunnen wij dit project starten. Wij zijn u heel dankbaar.


Namens de kinderen in Ketaaketighar wensen wij al onze trouwe sponsors en geïnteresseerden een sfeervolle kerst en een gezond 2021.

Dhanyabad namens “Stichting Ketaaketighar”
Ida Dedding secretaris

2020: Nieuwsbrief 1

We leven op het ogenblik in een vreemde wereld. 5 maart zijn we naar Nepal vertrokken, ons niet bewust hoe de wereld in korte tijd zou veranderen. Corona was in China en Zuid-Korea maar ….niet in Nepal! De mensen zeiden dat de Goden het land zouden beschermen. Maar de regering wist al dat er geen medicijnen waren en dat de ziekenhuizen niet voorbereid waren.

Samen met onze voorzitster Maria Perquin en de webmaster Thea Harland zijn we aan ons programma begonnen. Ook Joke Van der Zwaan van “Nepal benefiet Aalsmeer” die het watermanagement in de regio Chepang coördineert was bij ons.

In Kathmandu hebben we Gita ontmoet. Zij woonde tot vorig jaar nog in ons kinderhuis. Nu studeert ze management aan het college in Kathmandu. Zij woont bij familie in huis. 's Morgens gaat zij om 6 uur naar college tot elf uur. Daarna heeft zij een baantje en ’s avonds studeert ze. Wij waren blij om met zo’n stralende studente oude herinneringen op te kunnen halen. We hebben haar een laptop aangeboden, zodat ze haar studie makkelijker kan volgen. Helaas is daar tot nu toe niets van gekomen door de situatie rond de corona. Maar….zo gauw de weg naar Nepal open is zullen wij zorgen dat hij er aan komt.

Gita nieuwsbrief

Wij hebben het project van de “Self-help group for Cerebral Palsy” bezocht (SGCP). In dit huis worden kinderen die al voor de geboorte of na de geboorte een hersenbeschadiging hebben gekregen, opgevangen. Deze kinderen hebben een blijvend hersenletsel. Het betreft behalve motorische stoornis ook vaak een stoornis van sensibiliteit, cognitie, communicatie en gedrag! Veel ouders schamen zich voor hun kind, zien het als een straf van de goden. En vragen daardoor te laat hulp! Ouders en kind krijgen in het centrum uitleg over de behandeling en hulpmiddelen aangeboden. Voor deze tijdelijke opvang is goed vervoer nodig. Mede door de hulp van de Fysiopraktijk van “Boot en Broersen” uit Lisse zijn wij in staat geweest een deel van de auto te sponsoren zodat de kinderen het centrum kunnen bereiken. De directeur van het huis, Bimal Lal Shrestha, heeft ons rondgeleid. Wij waren heel erg onder de indruk en blij dat wij hebben kunnen helpen.

auto nieuwsbrief

De volgende dag zijn we naar ons waterproject in de Chepang-hills gegaan. Dit project ligt halverwege de weg naar ons kinderhuis in Sauraha. We wilden graag lopen, maar de burgemeester van het district had andere plannen. Gita Gurung, de eerste vrouwelijke burgemeester, wilde ons ontmoeten in haar kantoor. Ze vertelde over haar droom in haar 5-jarig ambtsperiode. Alle bewoners in het Chepangdistrict moeten beschikken over elektra en water! En… een grote vermindering van het plastic-afval. In onze vorige nieuwsbrief heb ik al geschreven over de watertanks die wij weer met hulp van “Boot en Broersen” hebben kunnen sponsoren. Zij wilde ons uitgebreid bedanken en deed dat met een Nepalese speech en een tika (rode stip op het voorhoofd). Maar het echte hoogtepunt van de dag kwam boven in de bergen! Schooljeugd, ouders en muziek stonden klaar om ons te verwelkomen. Wij moesten zitten op plastic stoelen (in de warmte) en weer toespraken en dansen op de rotsgronden. Het feest eindigde in een tika, bloemslingers en eten voor de hele gemeenschap. Heel ontroerend, zeker een huldiging om nooit te vergeten.

ceremonie Tobang nieuwsbrief

De volgende morgen zijn we verschillende watertanks gaan bezichtigen. Ze hebben het leven van de mensen veranderd. Niet meer een uur tot anderhalf uur omhoog of omlaag lopen voor een kan water. En een grotere opbrengst van de gewassen, waardoor er meer inkomen is voor de families. Alleen…. de stenen huisjes met de dakplaten bieden minder comfort dan de lemen huisjes. In de winter zijn de stenen huisjes kouder en in de zomer warmer. Dit valt op te heffen door “mud” modder op de stenen wanden te smeren. Dit is zwaar werk, dat door mannen gedaan moet worden. Maar veel mannen zijn elders om naar werk te zoeken. Het bestrijken van het huis met mud blijft dus liggen. Groot was onze schrik toen we een koe in het stenen huisje zagen staan. Maar, werd ons verzekerd, in de toekomst gaan de mensen daar wel wonen.
Het weer werkte niet mee met onze bezoeken. Het was regenachtig en daardoor waren de modderige bergpaden gevaarlijk. Daarom zijn we in de loop van de dag naar ons kinderhuis gegaan. Intussen bereikten ons al een bericht van het Nederlandse consulaat: “Ga naar huis, door de corona wordt het te gevaarlijk”. Tot onze grote spijt en teleurstelling hebben we de kinderen maar een avond gezien! We hebben samen gegeten en moesten vroeg weggaan want….. de kinderen zaten in de examenweek! Onze ontmoeting was kort maar intens. We hebben gezonde, blije kinderen gezien. Een groot compliment voor Chameli die als een moeder is.

De volgende dag zijn we met een taxi teruggegaan naar Kathmandu. Met veel inspanning hebben we en nieuw ticket geboekt en de thuisreis aanvaard. Eenmaal in Nederland hebben we direct contact opgenomen met Naresh, de “oncle” van het huis.

De kinderen hebben de examens afgerond en hebben nu een maand vakantie. Door de verontruste toestand in Nepal zijn de kinderen terug naar familie of kennissen in hun geboortestreek. De maatregelen tegen de verspreiding van het virus hakken erin. Gedurende 21 dagen moeten de mensen in huis blijven. Word je op straat betrapt dan word je opgepakt of je krijgt stokslagen. Wij maken ons echt zorgen over de kinderen. We hopen dat ze na een maand gezond terugkomen in het huis. Wij willen u graag op de hoogte houden.

Wij danken u voor uw belangstelling en steun. Dat hebben we nu hard nodig.

Dhanyabad namens “Stichting Ketaaketighar”
Ida Dedding