2017: Nieuwsbrief 3

De moessonregens en de grootste wateroverlast zijn zo goed als voorbij in Nepal. Maar de gevolgen zijn enorm. Op het nieuws en in de kranten lezen we regelmatig over Texas en Houston. Over de gevolgen van de orkaan Harvey. En zeer recent over de desastreuze gevolgen van de twee orkanen in onze eigen overzeese gebiedsdelen: St Maarten, Saba en St. Eustatius. Het is indrukwekkend om te zien, te lezen en te horen wat natuurgeweld veroorzaakt. Maar in Amerika en ook op onze Bovenwindse eilanden worden de huizen, de kantoren, de scholen met steun van overheid en grote donaties herbouwd. Hoe moeilijk ook, maar het gewone leven moet zo snel mogelijk doorgaan. 

modder

In Nepal, Bangladesh en India ligt de situatie anders. De arme bevolking beschikt niet over goede contacten en genoeg geld. De vraag blijft of zij ooit in de toekomst de mogelijkheid hebben een eigen huis of hut te bouwen. Weer zelf in het bezit kunnen komen van wat vee, een geit of koe. En of zij nog in staat zijn hun kinderen weer naar school te sturen. Wederom zijn de kinderen de dupe. Zij weten wat armoede is, maar hoe komen zij er ooit uit?

ondergelopen grond

Ook een groot deel van Nepal: de Terai en Chitwan zijn zwaar getroffen. Sauraha, het dorp waar ons kinderhuis staat, heeft totaal onder water gestaan. De rivier: “De Rapti” die langs het dorp loopt, is buiten de oevers getreden en heeft restaurants, hotels en huizen vernietigd of gedeeltelijk verwoest. Wil men in de toekomst toeristen ontvangen dan zal er hard gewerkt moeten worden.
In ons kinderhuis moet er veel opgeknapt worden. Er wordt gewerkt aan elektriciteit en internet. In het voorjaar hebben we de nodige deuren en kasten vervangen en geverfd. Maar door het water in het huis zijn ze weer in zo’n slechte staat, dat ze vernieuwd en geverfd moeten worden. Ook de kasten in de slaapkamer zijn gesneuveld. Naresh, onze manager in het huis, schrijft dat er met man en macht gewerkt wordt om de grondverdieping weer schoon en leefbaar te krijgen. Onlangs hebben we foto's van Naresh gekregen waarop te zien is dat de keuken en de eetkamer al zijn opgeknapt. Die zien er weer prachtig uit!  

eetkamer

keuken

Gelukkig zijn de fietsen weer gemaakt en kunnen de kinderen op de fiets naar school. Binnenkort begint de examentijd voor de leerlingen. Dit zijn wel geen overgangsexamens, maar de resultaten komen op de cijferlijsten te staan. Er moet gepresteerd worden op de scholen. De druk op de kinderen is groot! Men praat ook altijd over examentijd, zelfs bij de kleuters en in de laagste klassen. Na de examens hebben de kinderen vrij. Het belangrijkste feest voor de Nepalezen: Dashain wordt gevierd. Het is het feest van de vruchtbaarheid en van de overwinning van goed over kwaad. Het feest duurt 14 dagen.

Raju, onze eerste jongen in het huis, woont en werkt nog steeds in Muglin, een stadje op 4 uur reizen van Sauraha. Hij wil graag terug naar Sapana- village ( zijn eerste stage plaats) maar dat ligt niet zo eenvoudig. De busverbinding is heel slecht. De moessonregens hebben de weg bijna onberijdbaar gemaakt. En hij zal goede afspraken moeten maken met de eigenaar. Raju is volwassen maar hij heeft zeker nog veel hulp nodig. Hij blijft in onze gedachten en wij willen hem graag volgen op zijn levenspad.
Gita en Bijay, twee kinderen die klas tien beëindigd hebben, zijn aangemeld op hun nieuwe opleiding. Gita gaat management studeren en Bijay volgt een opleiding als kok. Ketaaketighar blijft ze wel financieel steunen zolang het nodig is.

Nima , ons contact voor de school in Nuwakot in de bergen, heeft onlangs een mail gestuurd. Hij verwacht dat het tot begin oktober niet mogelijk is om met de auto de school te bereiken. Dat betekent dat ook de aanvoer van materialen voor de school stagneert. Bovendien wacht de school nog steeds op toestemming voor uitbreiding tot klas acht. Dit is voor de school heel belangrijk want met de toestemming geeft het gouvernement toe om de leerkrachten te betalen. Wij als Nederlands Bestuur willen alles snel regelen, maar in Nepal moet je een lange adem hebben.
Ketaaketighar is een kleine Stichting, die zich als doel heeft gesteld kinderen in Nepal te helpen om een betere toekomst te krijgen. Dit kunnen wij alleen door uw sponsoring en vertrouwen.

Dhanyabad.

Namens de stichting: Ketaaketighar
Ida Dedding

secretaris

2017: Nieuwsbrief 2

In maart hebben 3 leden van het Ned. bestuur: Maria, Thea en Ida, een bezoek gebracht aan ons kinderhuis in Nepal. Arthur Theunissen wilde graag met ons mee, om kennis te maken met onze organisatie in Nepal. Arthur wil ons Bestuur ondersteunen bij het project in de bergen en bij de toekomstplannen voor ons kinderhuis.
Op de tweede dag in Nepal zijn we op bezoek gegaan bij de te bouwen school in Nuwakot. Het was weer een hele onderneming. Daar het nu droog seizoen is konden we met een jeep omhoog. Maar het was wel afzien. De weg was vol kuilen, gaten, hobbels en keien. Het was dus ook niet verwonderlijk dat we te maken kregen met een lekke band.

Lees meer

2017: Nieuwsbrief 1

Het jaar is alweer een maand oud . Tijd voor de eerste nieuwsbrief.
De oudste kinderen van het huis: Sapana, Gita en Bijay zitten alweer 4 maanden in de hostel van school. Zij bereiden zich voor op hun eindexamen: eind maart. De kinderen ervaren het als een zware periode. Alles draait om de resultaten van het examen. De scholen in Nepal moeten hun naam, hun prestige hoog houden. Dat is “culture” zeggen ze.
Na deze periode mogen de kinderen niet meer in het kinderhuis wonen. Dat is in de statuten van Ketaaketighar geregeld.
Sapana kan opgevangen worden bij familie van haar oma. Zij wil graag in de kleding- industrie verder als designer. Zij moet hiervoor nog een opleiding volgen.
Gita kan bij haar zus wonen en gaat klas 11 en 12 volgen.
Bijay gaat naar Pokhara. Thea (bestuurslid), gaat daar samen met hem een goede vervolgopleiding zoeken.
Ook Bishma heeft het huis verlaten. Zijn familie kreeg het steeds beter en zij kunnen nu zelf de verantwoording voor Bishma nemen. Ketaaketighar blijft wel verantwoordelijk voor zijn opleiding.

Lees meer