2021: Nieuwsbrief 2

Bijna dagelijks kunnen wij de ontwikkelingen van de corona-epidemie in India en Nepal volgen in het nieuws. De epidemie heeft inmiddels dramatische vormen aangenomen. Wij horen veel over de problemen in India, overvolle ziekenhuizen, doden op straat en dode lichamen in de rivier de Ganges. Intussen heeft de regering in India bepaald dat de vaccins, gemaakt in India, alleen nog voor de eigen bewoners gebruikt mogen worden. Dat is voor het buurland Nepal een geweldige tegenslag.

 Covid

Aanvankelijk zag de regering van Nepal de ernst van de situatie niet in. Er werd geadviseerd elke dag een glas warm water te drinken. En afstand houden hoefde niet. Maar nu zijn de problemen zo groot dat ontkennen niet meer helpt. Het land is voor de tweede maal in een strenge lock down. Men moet thuisblijven en slechts eenmaal per dag is er een mogelijkheid ( van 7 tot 9 uur) om wat voedsel te kopen. Werken in het buurland India of in de stad is onmogelijk. Dat betekent dat er ook geen geld verdiend wordt voor voedsel. Dat maakt dat de armoede alleen maar groter wordt.

De zorg in Nepal is slecht georganiseerd. Er zijn onvoldoende IC’s, te weinig bedden in de ziekenhuizen, een groot gebrek aan zuurstof en medicijnen. Bovendien, als men al naar het ziekenhuis moet, dan moet je eerst betalen. Dat kan oplopen tot € 3000,00. Dit is voor de gemiddelde Nepalees onmogelijk.
De statistieken kunnen geen betrouwbare gegevens van het aantal doden geven. De cijfers zijn slechts het topje van de ijsberg. Veel mensen worden niet getest, of overlijden zonder dat er een doodsoorzaak is vastgesteld.

Covid 19
De kinderen van het kinderhuis Ketaaketighar zitten ook in lock down. Ze krijgen online les. De school probeert het zo goed mogelijk te organiseren. Dat betekent voor de belangrijkste klassen ( klas 10 en 8) instructies via de computer. De leerlingen van deze klassen moeten een afsluitend landelijk “examen” doen. Elke dag hebben de kinderen gedurende meerdere uren schoolwerk. Wij hebben groot respect voor Chamili, de moeder in het huis, die samen met Naresh, de oom, de sfeer in het huis goed moeten houden. Met een groepje jongens en meisjes werkt Naresh in de tuin, onkruid verwijderen, zaaien en oogsten. Natuurlijk wordt er veel televisie gekeken. Hoe lang de lock down gaat duren weten we niet! Maar zoals de situatie er nu uitziet zal er niet snel een versoepeling van de maatregelen komen.

De Stichting “Ketaaketighar” probeert zoveel mogelijk hulp te bieden. Raj ,de dorpsdokter van Sauraha en van de kinderen, heeft een tekort aan veel medisch materiaal zoals verband, medicijnen en zuurstof. Wij hebben hem een donatie gedaan zodat hij vooral de arme patiënten beter kan helpen.
Wij steunen ook weer een project dat voedselpakketten in de Chepangbergen verzorgt. Dhruba, van Stichting Sapana Village Social Impact, beschikt over de nodige contacten en vervoersmogelijkheden, waardoor hij in staat is de arme bergbevolking te helpen. Bij de vorige lock down hebben wij de bevolking in dit bergachtige gebied via deze stichting ook kunnen helpen.

De Nepalese overheid wil de ziekenhuizen in de toekomst verplichten een zuurstofvoorraad te hebben. Een deel van de kosten komt van een toelage van de overheid, een deel via sponsoring van hulporganisaties en een groot deel komt van China. Van India mag Nepal geen steun meer verwachten. Daar zijn de problemen nu heel groot. China probeert zoveel mogelijk hulp te bieden: steun bij het installeren van zuurstoffabrieken, vaccins en medicijnen.

U begrijpt dat zorg voor de arme bevolking van Nepal ons zeer aan het hart gaat. Voorlopig kunnen wij de kinderen en de leiding van het huis niet bezoeken. Ook al zijn wij gevaccineerd het blijft een risico naar de regio te gaan. Maar door middel van de moderne communicatie zijn wij in staat de ontwikkelingen in Nepal te volgen. Wij houden u graag op de hoogte.
Wij zijn dankbaar voor de belangstelling en de steun die wij ondervinden.

Danyabath namens het bestuur:
Ida Dedding
secretaris

2021: Nieuwsbrief 1

In onze laatste nieuwsbrief van december heb ik beloofd u op de hoogte te houden van de ontwikkelingen in Ketaaketighar.

Alle kinderen zijn na een verblijf van een half jaar terug in het huis. Chamili, de moeder, en Naresh, de oncle hebben ze met open armen verwelkomd. Veel kinderen hadden gewicht verloren en zagen er minder goed uit. De kleren waren vervuild en voor een deel achtergelaten bij de families. Gelukkig heeft Raj, de dorpsdokter, aandacht aan hen besteed. Met extra vitaminen, goede voeding en hygiëne gaat het weer goed met ze. Alleen de vier kleine meisjes waren minder blij weer terug te zijn in het huis. Zij hebben met de kinderen van het dorp in de bergen gespeeld en …. zij hoefden niet naar school! Nu moeten ze zich weer aanpassen aan de regels van het huis.

Alle kinderen gaan weer naar school. Ze moeten heel hard werken om de achterstand in te halen. Dat betekent op vaste uren naar school en thuis er nog eens extra tegenaan. Naresh en Srijana, een oud-bewoonster van Ketaaketighar, geven de kinderen extra hulp. Het leven van de kinderen bestaat uit school en huiswerk. Een zwaar programma voor ieder maar dat is hoe het onderwijs in Nepal werkt.

foto nieuwsbrief 1

Van de kinderen hebben we wel een idee gekregen hoe hun leven in dorpjes is geweest. Vooral de oudsten hebben kennis gemaakt met het harde leven. Zij hielpen mee met het snijden van gras voor de koe en/of geit, die vaak bij hen in huis leefden. Soms gingen zij met de koe of geit naar de jungle voor eten. Daar waren ze uren mee bezig. Zij hielpen mee met werk op het land, het planten van rijst en besproeien van de gewassen. Water werd gehaald uit bergbeekjes. Zij hebben dus kennis genomen van het harde leven en het grote probleem ervaren om wat geld te verdienen. Wij hopen dat het een echte motivatie is om diploma’s te halen voor een mogelijk betere toekomst.

Eén van de meisjes heeft een bruiloft meegemaakt. Iets wat zij in Ketaaketighar nog niet beleefd heeft. Er is ook een dorpsvergadering geweest. Naast de plaatselijke zorgen kwam ook de verantwoording voor de jeugd ter sprake. Zij heeft gezien dat enkele ouders liefdeloos jegens de kinderen zijn. Jonge mannen verdrinken hun geld met zelfgestookte alcohol. De dorpsoudsten spraken ze toe en soms werden er straffen gegeven in de vorm van stokslagen . Dat wil je als jong kind niet zien!

Het dagelijks leven in Nepal gaat weer zo goed mogelijk door, ondanks de corona. De economische problemen zijn groot in het land. Het toerisme ligt stil en werken in het Midden-Oosten is niet mogelijk. In de steden is er weinig of geen werk, veel jonge mensen komen terug naar de dorpjes. Van de regering kan men geen hulp verwachten. Alleen mensen in overheidsdienst verdienen nog wat. Men schrijft dat er mogelijk wel een vaccin komt uit China en Rusland, maar wanneer de arme bevolking aan de beurt is blijft de vraag.

Voor ons Bestuur in Nederland een extra motivatie om ons in te blijven zetten voor een beter leven van de kinderen in Nepal.

Namens het bestuur van Ketaaketighar,
Ida Dedding, secretaris

2020: Nieuwsbrief 2

De natuur heeft wederom gezorgd voor een turbulent 2020 in Nepal. In maart overviel de corona het land! Toeristen moesten zo snel mogelijk weg. Het vliegveld werd gesloten. De hotels gingen dicht en bergtochten gingen niet door. Dit betekende geen inkomen voor hotelpersoneel en sherpa’s. Ook de winkels hadden geen omzet.
Tijdens de lock-down was het voor de landarbeiders niet toegestaan op het land te werken en hadden zij geen inkomen. Financiële terugval en armoede bij een grote groep Nepalezen. In Nepal kennen ze geen steun van de overheid.
De medische zorg is voor een grote groep mensen onbereikbaar. Het land beschikt over een groot tekort aan beademingsapparaten en medicijnen. Gezondheidszorg is voor velen niet betaalbaar!
In juli/augustus kwam daar de moesson overheen. Er waren veel overstromingen. Mensen kwamen om of verloren hun “huis”. Tenslotte was er 100 km ten noorden van Kathmandu een aardbeving met een kracht van 5.9.

Uitdelen voedselpakketten

Drie bestuursleden , Maria, Thea en Ida hebben Nepal in maart bezocht. Het Nederlandse consulaat in Kathmandu raadde ons aan met grote spoed het land verlaten. Wij hebben de kinderen nauwelijks gezien.
Eind maart hadden de kinderen de overgangsexamens achter de rug. Zij keken uit naar een vakantie waarin zij hun familie mochten bezoeken. Tijdens deze vakantieperiode kondigde de regering een algehele lock-down af. Niemand mocht zonder toestemming de straat op. Dat betekende dat de kinderen niet terug konden naar Ketaaketighar. Zij moesten bij hun familie blijven. Voor de gezinnen was dat een mond erbij. Ons Nepalese Bestuur is er in geslaagd om in de zomer een voedselpakket bij de gezinnen te bezorgen. Zij hadden toen ook contact met meerdere kinderen. Het viel ze op dat ze vermagerd waren en er minder schoon uitzagen.
Tijdens de feesten: Tihar en Dashain hebben we nogmaals voedselpakketten bij de familie van onze kinderen kunnen bezorgen. Rijst, linzen, olie en groenten waren meer dan welkom. Ook heeft ons Bestuur gezorgd voor een financiële tegemoetkoming om toch een feestelijk tintje te kunnen geven aan deze periode.


Half november zijn de scholen, na een half jaar geen onderwijs, eindelijk weer geopend. Chamili, de moeder van het huis, kon de kinderen gelukkig weer ontvangen. Naresh, onze financiële manager, is in staat geweest de kinderen terug te halen in het huis. Zij moeten hard werken om de achterstand in onderwijs in te lopen. Vooral voor de oudste kinderen in klas 9 en 10 is dat een opgave.
De 4 kleine meisjes hebben meer moeite gehad weer te wennen in het huis. Zij waren minder schoon en hun kleren veelal kapot. Naresh heeft veel oude, vuile kleren weg moeten gooien. Afspraken over handen wassen, schone kleren, douchen, moesten opnieuw gemaakt worden.

school tobang

In onze vorige nieuwsbrief heeft u kunnen lezen dat wij een waterproject in de Tobang-regio (Chepang) hebben gesteund. Veel families in dit afgelegen, bergachtige gebied beschikken nu over een watertank.
De levensstandaard in deze regio is heel laag. Kinderen kunnen wel naar een basisschool, maar zij moeten soms een uur of meer lopen. En dat vaak op een lege maag. De ouders hebben zelf te weinig onderwijs gehad en de noodzaak van schoolbezoek zien ze niet in. Kennis van goede gezondheidzorg ontbreekt vaak.
In nauw contact met de leerkrachten en de maatschappelijke zorgmanager gaan we het probleem van onvoldoende voedsel aanpakken. Samen met de ouders gaan we een keukentje inrichten bij de school. Bij toerbeurt koken moeders, op vrijwillige basis, een volwaardige maaltijd voor de kinderen op school. Excuus om niet naar school te gaan valt dan weg. Bij de school komt een tuintje waar o.a. groenten geteeld kunnen worden.
Wij hopen dat dit project gaat slagen. Belangrijk is dat het vanuit Nepal door betrokken vaklui wordt ondersteund en gevolgd.
Mede door uw trouwe sponsoring kunnen wij dit project starten. Wij zijn u heel dankbaar.


Namens de kinderen in Ketaaketighar wensen wij al onze trouwe sponsors en geïnteresseerden een sfeervolle kerst en een gezond 2021.

Dhanyabad namens “Stichting Ketaaketighar”
Ida Dedding secretaris